Kendime Düşünceler 1

 

İnsanoğlunun peşinden en çok koştuğu arzu belki de mutluluk ama hepimiz hayatımızdaki yoksunluklardan, stresten ve genel bir huzursuzluk halinden şikayetçiyiz. Bunun birinci nedenlerinden biri fakirlik tanımını doğru oturtamamamız. Seneca'nın dediği gibi gerçek fakirlik; çok az şeye sahip olmak değil, çok fazla şeyi arzulamak. Biz de elde edip edemeyeceğimiz her şeyi istek listesi haline getirip sepete atıyoruz lakin bakiyemiz hepsine sahip olmaya yetmiyor. Peki bu durumda ne yapacağız?

Öncelikli davranış değişiklerinden biri bakış açımızı biraz törpülemek olacak. Daha doğrusu pusulayı kendi sahip olduklarımızı çevirmek yani 'sahip olduklarımızı' istemek ya da değerini daha iyi bilmektir.

U-topos - Reform Sürecinde Ütopyacılık Fikri

Thomas More'un öncülük ettiği latincede -olmayan yer- anlamına gelen ve Antik Yunan düşünürlerinin ideal siyasal düzenine eşdeğer bir yoldan çözüm getirme güdüsüyle fikri temeli atılan ütopyacılık tarih boyunca birçok yazar tarafında tekrar tekrar kurgulanmıştır.

Klasik ütopyacıların temel uğraş alanı 'iyi yaşamın' sağlanmasıydı ve bu da sadece toplumsal düzenin etkili bir siyasi otoriteyle biçimlendirilmesiyle başarılabilirdi. Sokrates'ten Platon'a yunan felsefesinin başat olarak cevaplamaya ya da gerçekleştirmeye çalıştığı temel motif mutluluğun kurulması olmuştur.

Toplumun her yönüyle ahlaki ve rasyonel planlanması, her türlü bireyselliğin aşıldığı insan-toplum ilişkilerindeki doğal ve organizmacı toplum görüşü, ortak ahlaki ve rasyonel öncüller temelinde hem gönüllüğü sağlayacak hem de düzeni yeniden üretecek olacak eğitime verilen önem, doğuştan gelen toplumsal statüden çok yetenek ve bilgelik üzerine dayanan seçkinci bir yönetim anlayışı.

More'un ortaya attığı bir diğer önemli hususta ideal toplum düzenini yeşertecek bu kıstasların ötesinde, mutluluğun tekil değil kollektif olarak düşünülmesidir. Bu kollektivite nitelik olarak eşitlik çizgisinde tanımlanır ve zenginliğin adil dağıtımının fikirsel eksenin a priorisi yapılmasıyla son bulur.